Het woord coaching is uitgesleten. Het past op alles en daardoor op niets meer. En het dekt niet wat er gebeurt als een vrouw weer in contact komt met haar eigen vuur. Daarom kozen we een ander woord.
We hebben er lang over nagedacht. Niet omdat we van moeilijk doen houden — eerder het tegenovergestelde. Maar er zit iets ongemakkelijks in jezelf 'coach' noemen, en dat ongemak bleef knagen tot we begrepen waar het vandaan kwam.
Coaching is een prima woord. Het heeft alleen te veel werk moeten verzetten. Het staat op de gevel van de sportschool, op LinkedIn-profielen, op posters in de wachtkamer. Het is een woord geworden dat belooft je beter te maken, sneller, efficiënter — alsof je een project bent dat afgerond moet worden. En dat is precies niet wat wij doen.
Een woord dat naar het vuur wijst
Aanwakkeren komt uit een andere wereld. Het is een handeling die je kent: je hurkt bij een vuur dat bijna uit is, je blaast voorzichtig, je legt het kleinste twijgje op de juiste plek. Je maakt het vuur niet. Het vuur is er al. Jij zorgt alleen dat het weer adem krijgt.
Dat is het verschil. Een coach gaat er soms onbedoeld vanuit dat er iets ontbreekt — een vaardigheid, een mindset, een stappenplan dat nog geïnstalleerd moet worden. Aanwakkeren gaat er vanuit dat alles er al is. De vonk is nooit weg geweest. Hij is alleen bedolven geraakt onder jaren van zorgen, presteren, pleasen en de waakvlam laag houden zodat je het allemaal volhoudt.
Veel vrouwen die bij ons komen, herkennen dat moment dat de waakvlam normaal werd. Het ging niet in één keer. Het was een traag uitdoven — een baan, een gezin, een verwachting hier, een aanpassing daar. Tot je op een dag merkt dat je functioneert, maar nauwelijks meer voelt. Dat is geen gebrek. Dat is een vuur dat te lang te laag heeft gestaan.
Spiritueel, en gegrond
We moeten eerlijk zijn: het woord 'vuur' kan zweverig klinken. En zweverig is precies wat we niet zijn. We werken met de natuur, met rituelen, met de seizoenen — maar altijd met beide voeten in de aarde. Het archetype waar wij ons werk op bouwen is de Rebelse Magiër: transformatie met pit, niet met wierook en vaagheid.
Aanwakkeren past daar bij omdat het concreet is. Het is geen abstractie. Iedereen die ooit bij een kampvuur heeft gezeten weet hoe het voelt om dat ene gloeiende kooltje terug tot leven te brengen. Het vraagt geduld, aandacht en de bereidheid om dichtbij te komen. Geen quick fix. Geen tien stappen naar je beste zelf.
Wat het in de praktijk betekent
Concreet betekent het dat we niet beginnen met wat er mis is, maar met wat er nog gloeit. We vragen niet 'welk probleem lossen we op', maar 'waar zat jij vol vuur, voordat het leven het laag draaide'. Dat is een ander gesprek. Het verlegt de aandacht van repareren naar herinneren.
Drie vragen om je eigen vuur te peilen
- Wanneer voelde je je voor het laatst écht levend — en wat deed je toen?
- Welk vuur heb je laag gedraaid omdat het niet uitkwam, niet paste, of te veel ruimte zou vragen?
- Als niemand er iets van zou vinden — wat zou je dan weer aansteken?
Waarom taal er toe doet
Misschien denk je: het is maar een woord. Maar woorden bepalen waar je naar kijkt. Noem het coaching, en je gaat onbewust zoeken naar wat er beter moet. Noem het aanwakkeren, en je gaat zoeken naar wat er al brandt. Dezelfde vrouw, dezelfde kamer, een totaal ander vertrekpunt.
Dat is waarom we kieskeurig zijn met taal. Niet uit eigenwijsheid, maar omdat het woord de toon zet voor alles wat erna komt. Wij willen niet dat je je een project voelt. We willen dat je je een vuur voelt — een vuur dat alleen even iemand nodig had die er rustig bij ging zitten en zachtjes blies.
Dus nee, we coachen niet. We wakkeren aan. En het verschil is alles.